Dr Medad

خانم ۴۰ ساله دیشب اومد اورژانس با دل پیچه وکهیر وخارش روی ساق پا .
.شوهرش می گفت :خوابیده بودیم دیدم گریه می کنه.. اوردمش
گفتم خانم سابقه حساسیت والرژی داری ؟
گفت :اوه ..خیلی وقته رفتم تهران مرکز کلینیک الرژی ..گفتند خیلی میوه ها رو نخورم
گفتم :میوه ای و دارویی و غذای خاصی نخوردی ؟
گفت:نه والا دوروزه میهمون داریم …هیچی نخوردم!
معاینه اش کردم و دستورات دارویی گذاشتم
۱۰ دقیقه بعد رفتم بالای تختش
گفت:لرز دارم ..گفتم بخاطر داروی تجویزی ..مقداری اب میوه بخور و به کمکی بخش گفتم بهش پتو بده

۳۰ دقیقه بعد:
خانم خارش ولرزتون خوب شد ..
گفت:اره
گفتم خوب مرخصی ..ما کارهای اورژانس شما رو انجام دادیم ادامه درمان برو همان مرکز کلینیک الرژی
گفت: اونها فقط گفتند رعایت کنم میوهایی چون موز و پرتقال و کیوی و خربزه نخورم
گفتم :واقعا امروز تو میهمونی از این میوه ها نخوردی
شوهرش یه دفعه گفت:چرا
خربزه خورده ..
زنش گفت :اره خوردم ..خوب چیکار کنم ..من خربزه دوست دارم ..نمی تونم نخورم
من هم گفتم: قدیمی ها خوب گفتند :”هرکی خربزه بخوره پای لرزش هم میشینه ” این حکایت شماست

در ایام نوروز در چند سال اخیر در بیمارستان شاید شاهد کاهش ۲ درصدی تعداد تصادفات بودیم ولی شدت تصادفات و مرگ ومیر افطایش یافته بود
تازه به این امار افرادی که در عوارض طولانی مدت مثلا پس از چندماه بستری در ای سی یو و …به خاطر تصادفات نوروزی می میرند اضافه کنیم
چه می شود گفت ؟؟؟
سال ۲۰۳۵ در دنیا سال بدون مرگ ومیر ناشی از تصادفات اعلام شده است
الان ۲۰۱۰ ایران در طی ۲۰ روز ۱۳۹۱ کشته داده
…ایا این رویا امکان در ایران امکان پدیره ؟؟؟

یه بهیار مسن ولی باتجربه تو اورژانس است که خیلی رک وصریح حرف می زنه ولی شیرین
امروز ساعت ۴ صبح اقایی مادرش رو اورده بود با تهوع استفراغ ..پس از معاینه در حال نوشتن پرونده ودستورات بودم که اقا گفت:
اقا دکتر رو تو ختم فلانی دیدم و همان روز تو تشیع جنازه یک سید روحانی (همان همسایه مون)
من نگاهی کردم گفتم :اینا اشناهای دورمون بودند ..

اقاهه گفت اره و شروع کرد حرف زدن که شما تو تشیع جنازه بیمارانتون هم شرکت می کنید
من مونده بودم چی بگم
که همون پرستار گفت:
انشا الله اقای دکتر قول می دهند تشیع جنازه شما شرکت کنند

در خارج ایران می گویند که وقتی تشخیص دادید بیمار سرطان یا بیماری صعب العلاج دارد .حتما بهشون بگویید تا درباره باقیمانده زندگی و نحوه درمان تصمیم بگیرد .
اما اینجا اکثرا بیماران سرطانی از بیماری خود اطلاع ندارند وهمراهان اصرار می کنند که به خودش نگوییم !
گرچه شده مثل امروز بیمار ۸۰ ساله چشم تو چشم من بیندازه بگه دکتر من تا دلت بخواد سرطان دارم ۲۰ ساله سرطان دارم از ریه بگیر تا پروستات وروده و..
چند وقت پیش یکی از دوستان مهندسم به خاطر ندول تیرویدی که اتفاقی در معاینات دوره ای پیدا شده بود تحت نمونه برداری قرار شده وبا توجه به جواب تحت عمل جراحی قرار گرفته
چند روز یکی از دوستانم که با ایشان صمیمیه نگران امد گفت فلانی سرطان داره عاقبتش چی میشه
خانمش هم که سال چهارم پزشکی افسرده وغمیگین تو کتابخانه برام دردل کرد که چطور بهشون بگم
بهر حال جواب پاتولوژی امد وایشان خودش خبر دار شد ..
وقتی دیدم گفتم چه خبر گفت هیچی !
چیزی که همه تو یک هفته سرپوشیده می گفتند خودم فهمیدم
گفتم خوبه
پس وقت کردی بیا یکبار بشینم واز روی اخرین مقاله درباره بیماری ات بخونیم
گرچه پیش اگهی سی ساله بیماری ات خوبه !
خودش خندید :من اول فکر می کردم ۶ ماه زنده خواهم و می خواستم برنامه ریزی کنم برم مسافرت دور دنیا و اخر کار هم برم لبنان چند تا یهودی با عملیات شهادت طلبانه بکشم !!
من خندیدم گفتم :تو مثل ادم نمی خواهی بمیری